Over volhouden, loslaten en alles daartussenin. Over borstvoeding, fulltime kolven en alles wat niemand je vooraf vertelt. Dit is het borstvoedingsverhaal van Lien, mama van Aurélie (8 maanden).
Ik wist tijdens mijn zwangerschap al: borstvoeding geven, dat wil ik graag. Niet omdat het “hoort”, maar omdat het me mooi leek. Iets intiem tussen mij en mijn baby, die niemand anders kan overnemen. Verbonden. Ik zag het voor me: mijn baby aan mijn borst, mijn lichaam dat wist wat te doen.
Maar mijn zwangerschap liep anders dan verwacht. Vijf maanden platliggen. Mijn wereld werd klein en mijn lichaam kwetsbaar. En misschien heeft dat alles ook meegespeeld in hoe mijn borstvoedingsverhaal begon.
Een start met veel liefde en veel twijfel
Toen Aurélie geboren werd, begon ik vol goede moed. Maar al snel voelde ik: dit loopt niet vanzelf. Rechtstreeks voeden lukte niet zoals gehoopt, en de onzekerheid sloop binnen. Aurélie kwam niet genoeg bij in gewicht en als ik borstvoeding wilde blijven geven dan moest ik snel schakelen. Mijn vroedvrouw raadde me aan om te starten met kolven zodat we konden zien hoeveel milliliters ze effectief binnenkreeg. Diezelfde dag huurde ik een elektrische dubbele kolf bij de apotheek en zo ging de bal aan het rollen.
Ik schakelde over op fulltime kolven. Niet omdat het mijn droom was, maar omdat het wél werkte. Het werd een gewoonte. Omdat dit mijn manier werd om haar toch mijn melk te geven. Omdat opgeven toen nog geen optie voelde.
“Waarom voelt dit zo moeilijk terwijl het zo natuurlijk zou moeten zijn?”
Na enkele weken elektrisch te kolven – en me te voelen als een echte melkkoe – was mijn productie stabiel genoeg om over te schakelen op een handsfree kolf. Ik boekte een kolfconsult bij mijn vroedvrouwenpraktijk, testte verschillende kolven en koos eentje dat aansloot bij mijn borstvoedingswensen. Sindsdien ging er een nieuwe wereld open: ik kon gaan en staan waar ik wou, ik had mijn handen vrij terwijl ik kolfde. Er viel meteen een enorme last van mijn schouders en ik voelde me voor het eerste in een lange tijd weer vrij.
Kolven werd mijn ritme
Mijn dagen draaiden rond de kolf. Om de drie à vier uur. Soms vaker. Ook als ik uitgeput was en geen zin meer had. Ook als iedereen sliep. Ook als ik liever gewoon mama wilde zijn zonder schema’s. Zonder wekkers. Zonder tellen. Zonder nadenken.
Ik telde milliliters. Ik vergeleek dagen. Ik juichte bij 180 ml en voelde paniek bij 50.
“Vandaag ook weer 30 ml te weinig gekolfd… Mijn productie kan precies niet meer volgen.”
Sommige dagen was mijn productie op z’n best, andere dagen moest ik de beetjes die ik had bijeen krijgen om Aurélie genoeg te kunnen geven. Hoe ouder ze werd, hoe meer ze dronk en hoe moeilijker het soms was om genoeg productie te blijven hebben. Maar opgeven stond niet in mijn woordenboek. Kolven gaf me trots: Dit heeft mijn lichaam gemaakt, ik kon mijn kindje voeden met mijn melk.
Maar even vaak gaf het me stress: Wat als het morgen minder is? Gelukkig kon ik steeds rekenen op de (mentale) ondersteuning van mijn vroedvrouw die dag én nacht bereikbaar was wanneer de twijfels de overhand namen.
Terug aan het werk en opnieuw beginnen
Drie maanden postpartum begon ik aan een nieuwe job. Nieuwe collega’s. Nieuwe omgeving. En ik… met een kolf, een koeltasje en een hoofd vol vragen. Het was een opluchting om te weten dat ik omringd werd door mama’s die het kenden, die begrepen wat kolven was.
En toch vond ik het niet evident. Kolven op het werk confronteerde me meer dan ik had verwacht. Door die combinatie van stress, aanpassen en opnieuw zoeken kreeg mijn productie jammer genoeg een dip. De zelfzekerheid die ik had rond het geven van borstvoeding zakte onder mijn voeten weg. Ik deed er alles aan om mijn melkproductie terug wat meer op gang te krijgen, haalde (voor de zekerheid) flesvoeding in huis en focuste alleen nog maar op het kolven en mijn baby.
Maar helaas… de mentale impact van deze dip had een nog grotere impact op mijn melkproductie. Ik wou écht niet opgeven, maar ik kon niet meer. Fysiek en mentaal was ik uitgeput waardoor ik voor mijn eigen gezondheid besloot om mijn borstvoedingsverhaal stilletjes af te bouwen. De balans klopte niet meer. Mijn lichaam gaf signalen, mijn hoofd ook. Afbouwen voelde zo dubbel: bevrijdend en pijnlijk tegelijk. Ik nam afscheid van iets dat zo lang een deel van mij is geweest. Daarna volgde een periode van dankbaarheid, maar ook rouw.
De mentale last waar niemand je op voorbereidt
Wat ik nooit had verwacht, was hoe zwaar het mentaal kon zijn. Altijd plannen, altijd vooruitdenken, altijd die kolf overal meenemen. Maar ook: Heb ik genoeg voorraad? Wanneer is mijn volgende kolfsessie? Kan ik dit moment nemen of moet ik straks weer?
Kolven is geven. Maar het vraagt ook enorm veel. Iets dat vaak onderschat wordt want voor velen is (fulltime) kolven niet hetzelfde als live borstvoeding geven. Ik voelde me er vaak eenzaam door, en alleen gehoord door mijn vroedvrouw. Gelukkig weet ik nu dat dit één van de zotste én zwaarste dingen zijn die ik ooit heb gedaan én ben ik trots op 6 maanden fulltime kolven. 6 maanden lang heb ik Aurélie het beste van mezelf kunnen geven, en dat zal ik voor altijd koesteren.
Wat mijn borstvoedingsverhaal me leerde is dat moederschap niet in milliliters zit. Dat liefde niet afhangt van hoe je voedt. Dat stoppen geen falen is. En dat kiezen voor jezelf, ook kiezen voor je kindje is.
Mijn borstvoedingsverhaal eindigde niet zoals ik het ooit had voorgesteld. Maar het eindigde met trots. Met zachtheid. Met respect voor mijn lichaam. En dat is meer dan genoeg.
Of je nu voedt, kolft, combineert of net stopte — je doet het goed. Echt. 🤍
Liefs, Lien
Lees ook: “kolven: tips & tricks van ons mamateam”
Hartelijk dank aan mama Lien voor het delen van haar verhaal. Ook jouw verhaal delen op onze mamablog? Dat kan. Stuur een mailtje naar info@ondermamas.be en wie weet featuren we jouw ervaring op onze website.
