Geschreven door mama Stefanie
Verwacht ik teveel?
In november 2016 mocht ik voor het eerst mama worden. Zelf waren wij de eerste van onze vriendengroep en van Steff zijn familie die kinderen kregen. Ik wou heel graag borstvoeding geven en was van plan om veel te wandelen met de kinderwagen zodat ik mijn kersverse baby’tje aan iedereen kon showen. Helaas ging niet alles zoals verwacht na de geboorte van Levi. Na een veel te drukke kraamperiode begon ons zoontje de borstvoeding telkens terug te geven en dit soms tot 2 uur na de voeding. Wandelen zat er ook niet in met hem. Hij huilde/ krijste heel de dag en nacht door.
Vreselijke nachten
Mijn man en ik liepen uren rond in ons appartement. ‘s Nachts hoorden we de buren op de muren bonken. Na een paar weken kwam ik de onderbuurvrouw tegen in de hal en ze zei “meisje, maak je niet druk, ik heb oordopjes op maat laten maken” mijn mond viel letterlijk open. Waarom had ik niet de perfecte baby waar ik mee kon stoefen?
Na 8 weken bouwden we de borstvoeding af en het teruggeven begon beetje bij beetje te beteren. Het huilen en de verschrikkelijke nachten bleven echter onveranderd. Na 6 maand maakten we een vreugdesprongetje want Levi sliep zijn eerste nacht door, helaas was dit maar voor 1 nacht. Ach ja, we hebben duidelijk een baby die weinig slaap nodig heeft? Alleen besefte hij niet dat mama en papa dit wel nodig hadden…
We besloten te verhuizen toen Levi startte in de kleuterklas. Zo hadden we ook wat extra hulp van onze ouders die dichterbij woonden. De eerste kleuterklas deed wonderen want hij sliep eindelijk door! Oké hij is nog altijd wakker om 6 uur in de ochtend maar who cares! We moeten er op zijn minst al ‘s nachts niet meer uit.
Stiekem dromen van baby nummer 2
Stiekem durven we te dromen over nummertje 2. Want wat kon er misgaan? Erger kon toch niet? Corona deed ons echter besluiten om een jaar te wachten. Wie had kunnen denken dat we er na een jaar nog steeds mee zouden zitten. Ik stopte met de pil en twee maanden later had ik een positieve zwangerschapstest in handen. Na de eerste controle besloten we om het Levi te vertellen. Hij glimlachte bij de woorden: ‘ik word grote broer’.
5 jaar zou er tussen de kindjes zitten. Hij leek niet zo enthousiast maar ik dacht dat dit wel zou komen naar gelang mijn buik groter werd. Het werd alleen maar erger toen hij wist dat het een kleine broer zou krijgen. “Maar mama, dit is niet eerlijk! Nu zijn er 3 jongens en 1 meisje!” hij wou een kleine zus…
De weken vlogen voorbij en bij elke echo zei ik “Kijk Levi, daar is jouw kleine broertje”. Maar nee de filmpjes op de GSM zijn net dat tikkeltje interessanter. Naar de winkel gaan waar onze geboortelijst lag was ook geen pretje, “die stomme babywinkel”, zei Levi steeds.
Nachtmerries
We begonnen onszelf al voor te bereiden op een baby die niet ging slapen. Dus begonnen we boeken en blogs te lezen. Op de geboortelijst zetten we een knuffeltje met witte ruis en natuurlijk een inbakerslaapzak. Baat het niet dan schaadt het niet, was het motto. De dokter zette mij op het einde van mijn zwangerschap een weekje vroeger thuis dan verwacht. Dus zette ik de valies en vluchtkoffer al klaar in de hal.
“Vanaf dat moment begonnen de nachten terug slechter te gaan. Levi begon altijd rond 2 uur te krijsen “NEEN, IK WIL DIT NIET!!!”. Als ouder spring je niet enkel 1 meter recht omhoog in je bed, maar denk je ook wat er mogelijks aan de hand kan zijn. Hij vertelt niet wat er is of wat hij gedroomd heeft. Hij staart je gewoon aan. Dit 6 a 7 keer per nacht!”
mama Stefanie
Steff besloot om naast hem op een matras te slapen maar zelfs dit hielp niet. We vroegen aan de juf in zijn klas of er eventueel problemen zijn op school. Ik dacht dat het de spanning was voor de bevalling die wel heel dichtbij kwam. Voor hem is het natuurlijk ook een grote verandering en dus besloot ik om hem extra aandacht te geven. We kochten samen een nieuw gezelschapsspel. Ik vroeg hem om dit mee te brengen naar het ziekenhuis als ik bevallen zou zijn, dan zouden we dit samen spelen als hij op bezoek kwam. Dit vond Levi een leuk idee. Want hij wordt grote broer, dus dat verdient dan ook een cadeautje.
Ik ging binnen voor mijn geplande keizersnede want baby Léon lag in stuit maar heeft het mooi uitgehouden tot zijn uitgerekende datum. Als eerste besloot ik na de bevalling te bellen naar Levi, hij was wel blij om zijn broertje te zien, alhoewel hij enkel praatte over de knikkers die hij had gekregen van nona en opa.
Eat, sleep, poop, repeat
Wij genoten daarna op de kraamafdeling met ons drietjes. Geen bezoek, enkel wij drie! Ik merkte meteen dat Léon een andere baby is dan Levi. Veel rustiger en altijd maar slapen. Echt een EAT, SLEEP, POOP, REPEAT baby! Na 3 dagen gaat mijn man Levi halen bij de oma. Levi mocht van het ziekenhuis maar 1 keer op bezoek komen dus besloten we te wachten tot ik uit bed kon. Ik wachtte vol ongeduld op mijn vriendje, hoorde hem op de gang en de tranen van geluk springen in mijn ogen. Mijn vriendje is er eindelijk. Met een grote glimlach komt hij de kamer binnen. Hij heeft bloemetjes en natuurlijk zijn gezelschapsspel bij. Hij wil meteen zijn broertje vasthouden. Mijn 2 kleine vriendjes bij elkaar! Ons geluk kan niet meer op. Dat Levi zijn broer wou vasthouden verraste mij een beetje. Tijdens heel de zwangerschap was er niet meteen een vreugdevol gevoel bij Levi terug te vinden.
Maar helaas was dit moment van blijdschap van korte duur. Eenmaal thuis vroeg hij niet meer om zijn broer vast te houden. De knikkers waren nog altijd veel interessanter. Bij bezoek was het wel ineens “zijn broer” en natuurlijk net op dat moment moest Levi kleine Léon wel vasthouden. De nachten worden ook terug zwaarder voor ons. Niet door Léon, want die wordt wel wakker om te eten maar valt ook mooi terug in slaap. Levi daarentegen blijft elke nacht wakker worden. Elke nacht wordt hij al roepend wakker! “Neen ik wil dit niet”. Tot op vandaag praat Levi nog altijd niet met ons. Frustraties bij ons zijn er zeker. Je zou denken na 5 jaar… Nu heb ik eindelijk mijn baby’tje dat slaapt en eet zonder terug te geven en nu kunnen we nog steeds elke nacht 9 keer opstaan.
Jaloezie
Dat het voor Levi een grote verandering is begrijpen we zeker. We betrekken hem dan ook bij alles. Zo heet de babyborrel, geen babyborrel maar “mijn grote broer feestje”. Want ook grote broer worden mag gevierd worden. Het speelgoed voor Léon is ook voor Levi want “samen delen, samen spelen”. Enkel gaan we dit speelgoed wel pas uit de verpakking halen wanneer Léon ook effectief groot genoeg is om ermee te spelen. De rollen omdraaien ligt nog gevoelig. Zijn auto’s zijn van hem, hetzelfde voor zijn dino’s, kleurpotloden, boeken, knuffels, kleren en zo gaat de lijst verder. Als ik iets voor Léon koop zie ik ook dat ik iets voor Levi heb. Jaloezie mag er zijn en is denk ik wel normaal. Alleen denk ik dat we ons dit allemaal wat anders hadden voorgesteld. Voorlopig kunnen we niet meer doen dan elke nacht ons kleine grote vriend troosten en zeggen “ga maar weer slapen”.
Hartelijk dank mama Stefanie voor het delen van jouw verhaal! Ook jouw verhaal delen op onze mamablog? Dat kan. Stuur een mailtje naar info@ondermamas.be en wie weet featuren we jouw ervaring op www.ondermamas.be
